اعتیاد به الکل سطح دوپامین در مغز را تحت تاثیر قرار می دهد

الکل یکی از اعتیاد آورترین مواد دنیاست و برای افرادی که به آن اعتیاد پیدا می کنند ترک ناگهانی می تواند باعث بروز علائم فیزیکی از قبیل دلیریوم و لرزش شود. گرچه اطلاعات خوبی در مورد اثر ترک الکل بر بدن موجود است، اثرات ترک ناگهایی الکل بر مغز چندان مشخص نیست.؛ و این موضوعی است که در پژوهشی جدید مورد بررسی قرار گرفته است.

بنابر مطالعه ای که در Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده است روانپزشکان آلمانی ابتدا مغز الکلی هایی که از دنیا رفته بودند را مورد بررسی قرار دادند. مشاهدات آنها حکایت از تفاوت در بخش هایی از مغز داشت که به تولید و انتقال دوپامین مرتبط است؛ یکی از انتقال دهنده های عصبی که مراکز پاداش و لذت را تحت تاثیر قرار می دهد.

محققان دریافتند تعداد گیرنده های دوپامینی D1 در مغز افراد الکلی کمتر از دیگران است. تعدا کمتر این گیرنده ها به معنی پاسخگویی کمتر مغز به دوپامین است که باعث می شود فرد الکلی مجبور باشد مقادیر بیشتری بنوشد تا به سطح لذت افراد عادی برسد.

مغز الکلی ها همچنین مکان های کمتری برای انتقال دوپامین دارد؛ مناطقی که اجازه می دهد دوپامین استفاده نشده برای مصرف مجدد پس گرفته شود. با این وجود، مغز این افراد مشکل کمبود گیرنده های D2 دوپامینی نداشت،؛مناطقی که دوپامین به آن می چسد تا تحریک نورون ها را محدود کند. بر مبنای این پژوهش، ترکیب این ویژگی ها در توانایی مغز در مصرف دوپامین مشکل ایجاد می کند و توانایی فرد از لذت بردن را محدود می کند.

محققان همچینن دریافتند مغز این افراد سطح دوپامین کمتری نسبت به متوسط افراد دارد. این توضیح می دهد چرا این افراد ناچارند بیشتر و بیشتر بنوشند تا به سطح لذت قبلی برسند. علاوه بر اعتیاد، مشکلات سیستم دوپامینی با افسردگی و اختلالات روانی دیگر مرتبط است.

گام بعدی این بود که پژوهشگران دریابند مغز وابسته به الکل چطور در چنین وضعیتی قرار می گیرد.برای این کار، سطح دوپامین موش های وابسته به الکل را بررسی کردند که برای چند هفته از مصرف الکل منع شده بودند. پس از ترک ناگهانی، سطوح دوپامین در مغز موش ها کاهش پیدا می کرد و مکان های انتقال و گیرنده های دوپامین ثابت باقی می ماند؛ درست مثل مغز افراد الکی که به تازگی فوت شده بودند. کاهش سطح دوپامین همچینن به بیش فعالی و افزایش جستجو برای الکل منجر می شد. حتی پس از سه هفته پرهیز، موش ها کماکان ولع مصرف الکل نشان می دادند.

سرانجام پس از سه هفته، تعداد مکان های انتقال و گیرنده های دوپامین کاهش می یافت. این تغییر به این معنی است که مقدار دوپامین کمتری برای پیوند با گیرنده ها موجود است و مقدار بیشتری بی مصرف باقی می ماند. و این همان حالتی را ایجاد میکند که در ان سطح دوپامین بیش از مقدار نرمال است. گرچه داشتن مقادیر بیشتر دوپامین اتفاق مثبتی به نظر می رسد بنا بر این مطالعه هر دو حالتِ سطوح کمتر یا بیشتر دوپامین از حد نرمال چیزی است که افرادِ در حال ترک را در معرض عود قرار می دهد.

یافته های این پژوهش هم بر درک ما از اثر الکل بر مغز اثر می گذارد هم می تواند به طراحی درمان های کارآمد تر برای وابستگی به الکل منجر شود.