کاهش دوپامین ممکن است توضیح دهد چرا افراد مسن‌تر کمتر خطر می کنند

مطالعه جدیدی در دانشگاه UCL بر روی بیش از 25000 نفر نشان داده افراد مسن‌تر کمتر تمایل دارند برای پاداش‌های بالقوه خطر کنند و این موضوع ممکن است به کاهش سطوح دوپامین در مغز مرتبط باشد.

این مطالعه که در نشریه Current Biology منتشر شده است نشان داده افراد مسن‌تر کمتر احتمال دارد برای بردن امتیازات بیشتر در یک اپلیکیشن تلفن همراه به نام The Great Brain Experiment قمارهای پرخطر کنند. با وجود این، زمانی که کار به انتخاب قمارهای پرخطر برای پیشگیری از دست دادن امتیازات می‌رسید تفاوتی با افراد جوان‌تر نداشتند. این باور به طور گسترده مورد پذیرش قرار گرفته است که افراد مسن‌تر خطر نمی‌کنند اما این مطالعه نشان می‌دهد این افراد دقیقا از چه نوع خطراتی اجتناب می‌کنند.
کاهش مداوم انتخاب‌های خطرناک در اثر افزایش سن با کاهش مداوم سطوح دوپامین هماهنگ است. در طول بزرگسالی سطوح دوپامین در هر دهه تا ده درصد کاهش پیدا می‌کند.

نویسنده ارشد مقاله دکتر راب روتلج از موسسه نورولوژی یو سی ال و مرکز روانپزشکی محاسباتی و تحقیقات سالخوردگی یو سی اس و ماکس پلانک توضیح می‌دهد: "همینطور که سن‌مان افزایش پیدا می‌کند، سطوح دوپامین به شکل طبیعی کاهش پیدا می‌کند که این می‌تواند توضیح دهد چرا کمتر احتمال دارد در جستجوی پاداش باشیم. از آنجایی که سن فقط با یک نوع خطر پذیری ارتباط داشت و بازتاب اثرات شناخته شده داروهای دوپامینی بر تصمیم گیری بود، تاثیراتی که در این مطالعه دیدیم می‌تواند به خاطر کاهش دوپامین باشد. افراد مسن‌تر به طور کلی اجتناب از ریسک بیشتری نداشتند و بیش از جوان ترها اشتباه نکردند. آن‌ها کمتر به پاداش‌های بزرگ جذب می‌شدند و این باعث می‌شد برای به دست آوردن آنها کمتر تمایل به خطر کردن داشته باشند.

این آزمایش 25189 کاربر 18 تا 69 ساله را شامل می‌شد که با اپلیکیشنی برای گوشی‌های هوشمند به نام The Great Brain Experiment را که شامل قمار برای کسب امتیاز است بازی کردند. در این بازی، بازیکنان با 500 امتیاز شروع می‌کردند و در 30 آزمایش مختلف در حالی که باید بین یک گزینه امن و یک قمار 50/50 انتخاب کنند برای به دست آوردن حداکثر امتیاز ممکن تلاش می‌کردند.

در آزمایش‌های "منفعت" (gain) بازیکنان می‌توانند بین یک مقدار ضمانت شده از امتیازات و یا شانس 50/50 برای به دست آوردن یا از دست دادن امتیازات بیشتر انتخاب کنند. آزمایش‌های "ضرر" (loss) مشابه و برعکس همین فرایند است؛ بازیکنان می‌توانند بین از دست دادن مقدار مشخصی از امتیازات و یا قمار برای از دست دادن امتیاز بیشتر و یا هیچ امتیازی از دست ندادن انتخاب کنند. در آزمایش‌های "مختلط" افراد می‌توانند بین صفر امتیاز و قمار برای از دست دادن یا گرفتن چند امتیاز انتخاب کنند.
به طور میانگین، همه گروه‌های سنی، در 56 درصد آزمایش‌های ضرر و 67 درصد آزمایش مختلط قمار کردند. در آزمایش‌های منفعت افراد 18 تا 24 ساله در 72 درصد موارد قمار کردند ولی این درصد در گروه سنی 60 تا 69 سال به 64 درصد کاهش پیدا کرد.

این مطالعه همچنین شامل معادلات ریاضی بود که به پژوهشگران اجازه می‌داد پیش‌بینی‌های به خصوصی برای چگونگی اثر از دست دادن دوپامین بر تصمیم گیری انجام دهند.

دکتر روتلج در توضیح می‌گوید: "از دست رفتن دوپامین ممکن است توضیح دهد چرا افراد مسن‌تر کمتر به امید پاداش‌های بالقوه جذب می‌شوند. تصمیم‌گیری‌های شامل ضرر احتمالی تحت تاثیر قرار نگرفت و این ممکن است به خاطر این باشد که پردازش‌هایی که برای ضرر و زیان مهم است تحت تاثیر سن قرار نمی‌گیرند."

"افراد درگیر در کمپین‌های سیاسی معمولا تصمیمات مرتبط با رای را در قالبی منفی تنظیم می‌کنند. به عنوان مثال به جای اینکه بگویند اگر بریتانیا تصمیم بگیرد در اتحادیه اروپا بماند هر خانوار 4300 پوند سود می‌کند می‌گویند اگر بریتانیا اتحادیه اروپا را ترک کند خانوارهای بریتانیایی 4300 پوند ضرر می‌کنند. آنها از قبل می‌دانند که پیام‌های منفی افراد مسن‌تر را بهتر قانع می‌کند، در حالی که رویکرد خوشبینانه‌تر که بر پاداش‌های بزرگ احتمالی تاکید می‌کند برای افراد جوانتر که کمتر به رای دادن تمایل دارند ممکن است جذاب‌ باشد. یافته‌های ما توضیحی بالقوه مبتنی بر علوم اعصاب ارائه می‌کند و نشان می‌دهد که کاهش تدریجی دوپامین با افزایش سن ممکن است پذیرش افراد را نسبت به رویکرد مثبتی که ممکن بود در جوانی داشته باشند کاهش دهد."

دکتر رالیزا استویانووا از تیم علوم اعصاب و سلامت روان موسسه Wellcome که این پژوهش را مورد حمایت مالی قرار داده است می‌گوید: "این پژوهش مثالی عالی از به کارگیری تکنولوژی دیجیتال برای تولید بینشی جدید و قدرتمند درمورد چگونگی کارکرد مغز است. اپلیکیشن‌های گوشی‌های هوشمند به محققان اجازه دادند تصمیم‌گیری را بیرون از محیط معمول آزمایشگاه بررسی کنند و بیش از حدی که معمولا امکان پذیر است به افرادی با پیش زمینه‌های مختلف دسترسی پیدا کنند."

"هیجان انگیز است که ببینیم داده‌هایی که با استفاده از Great Brain Experiment تولید شده است چه چیزهای دیگری در مورد خطر و تصمیم‌گیری و همچنین فرآیندهای پیچیده مغزی دیگر مثل حافظه و توجه مشخص خواهد کرد."