کنترل توجه پایین در اوایل نوجوانی عامل خطر ژنتیکی برای اختلالات اضطرابی است

محققان دانشگاه تگزاس در آرلینگتون متوجه شده‌اند کنترل توجه کم در اوایل نوجوانی با عامل خطر ژنتیکی برای چهار اختلال اضطرابی مرتبط است. همچنین نوجوانان کم سن و سال که از اضطراب رنج می‌برند در برابر مشکلات دیگر مثل افسردگی، وابستگی به مواد، خودکشی و مشکلات تحصیلی بیشتر آسیب‌پذیرند.

موسسه ملی سلامت روان آمریکا گزارش می‌دهد که 8 درصد نوجوانان 13 تا 18 ساله به یک اختلال اضطرابی مبتلا هستند و مشکلات مرتبط با اضطراب در این مقطع معمولاً در اوج خود قرار دارد. همچنین بیشتر بزرگسالانی که تشخیص اختلالات اضطرابی یا خلقی می‌گیرند گزارش می‌کنند که این علائم را از گذشته داشته‌اند.

جفری گان، استاد روانشناسی و نویسنده ارشد مقاله می‌گوید: "مداخله زودهنگام و مناسب واقعاً می‌تواند به این بیماران کمک کند و در دراز مدت چشم‌انداز بهتری را فراهم کند. تجربه یک نشانگر واضح مثل کنترل توجه کم که معمولاً قبل از اضطراب می‌آید و آن را پیش‌بینی می‌کند می‌تواند درمان این اختلالات را بهبود بخشد."

گان و یکی از دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه تگزاس اخیراً تحقیق خود را با عنوان The Shared Etiology of Attentional Control and Anxiety: An Adolescent Twin Study در نشریه Research on Adolescent منتشر کرده‌اند .

این پژوهش اولین مطالعه دوقلوها برای بررسی عوامل ژنتیکی و محیطی مرتبط با کنترل توجه کم و علائم چهار اختلال اضطرابی متفاوت در ابتدای نوجوانی است.

محققان از ترکیب خودارزیابی و ارزیابی توسط مادر برای بررسی نمرات علائم وسواسی، اجتماعی، جدایی و اضطراب تعمیم‌یافته در 446 جفت دوقلو با متوسط سن 13.6 سال که همگی در پروژه دوقلوهای ویسکانسین شرکت کرده بودند استفاده کردند و سپس بررسی کردند ارتباط بین سطوح کم توجه و علائم اضطراب در نوجوانی تا چه حد توسط عوامل ژنتیکی و محیطی تعدیل می‌شود.

تأثیرات محیطی غیر مشترک در کنترل توجه و همه متغیرهای اضطراب معنادار بود. همبستگی‌های ژنتیکی بین 36 تا 47 درصد بود؛ الگویی که نشان می‌دهد توجه کم می‌تواند یک عامل خطر ژنتیکی برای اضطراب باشد.

بااین‌وجود سطوح خطر بسته به نوع اختلال متفاوت بود؛ قوی‌ترین همبستگی‌ها برای اضطراب تعمیم‌یافته و اضطراب جدایی و کمترین برای اختلال وسواسی جبری.

پری فاکس، رئیس دپارتمان روانشناسی دانشگاه تگزاس می‌گوید: "نوجوانی به‌وضوح یک دوره رشدی مهم است. ارزیابی بهتر توانایی نوجوانان در تمرکز کردن می‌تواند تشخیص افراد درخطر اضطراب را تسهیل کند و به مطالعات ژنتیک مولکولی که گام بعدی در ادامه‌ی این تحقیق است کمک کند."